5-31COM | 5-31COM |
Mevrouw Marleen Temmerman (sp.a). - De Hoge Gezondheidsraad publiceerde recentelijk een advies waaruit blijkt dat het aantal IVF-behandelingen in ons land vanaf 2004 progressief is gestegen. Dat zou niet het gevolg zijn van een afname van de vruchtbaarheid van de bevolking, noch van een toename van de behandeling van buitenlandse patiënten. Een mogelijke verklaring wordt gezocht in de toegenomen laagdrempeligheid tot deze behandeling en/of de uitbreiding van de indicatiestellingen ten gevolge van de terugbetaling die sinds 2003 in voege is. De Hoge Gezondheidsraad suggereert dat het goed zou zijn om evidence-based richtlijnen en criteria voor een IVF-behandeling vast te leggen om een verdere toename van het aantal IVF-behandelingen te beteugelen.
Ondertussen bestudeert een werkgroep van de Nationale Raad voor Ziekenhuisvoorzieningen, NRZV, de landelijke programmering van het aantal zorgprogramma's `reproductieve geneeskunde'. Het is dus wenselijk dat de Raad rekening houdt met het advies van de Hoge Gezondheidsraad.
Ik had graag volgende vragen gesteld:
Wat is de aanleiding van het opstarten van een bijzondere werkgroep in de Nationale Raad voor Ziekenhuisvoorzieningen inzake de programmering reproductieve geneeskunde? Wie is vragende partij? Komt dit advies er op vraag van de minister?
Bestaan er studies over de behoefte aan de toegankelijkheid tot medisch begeleide voorplanting?
Bestaan er wachtlijsten die een toename van het aanbod zouden rechtvaardigen?
Kan het college reproductieve geneeskunde in het kader van de aanbevelingen van de Hoge Gezondheidsraad een kwalitatieve benchmarking doen tussen de verschillende centra?
Mevrouw Laurette Onkelinx, vice-eersteminister en minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid, belast met Maatschappelijke Integratie. - De oprichting van een werkgroep rond de programmeringscriteria van de zorgprogramma's voor reproductieve geneeskunde en de mogelijkheden om de programma's A en B te koppelen is een intern initiatief van de NRZV. We hebben geen precies idee van de behoeften aan IVF- en ICSI-behandelingen. Sommige auteurs, bijvoorbeeld J. A. Collins, 2002, spreken van 1500 cycli per jaar per miljoen inwoners, maar dat aantal is misschien onderschat. Volgens de gegevens van 2008 van het College van geneesheren voor de zorgprogramma's reproductieve geneeskunde A en B bieden de 18 programma's `reproductieve geneeskunde B' 17 000 behandelingen. Ik beschik niet over cijfers over het optimale aantal cycli dat een centrum moet halen om een kwalitatief hoogstaande zorg te verzekeren. Aangezien de vereiste infrastructuur bijzonder zwaar is en er ook steeds hogere eisen worden gesteld aan het toezicht op de menselijkweefselbanken, moeten we het aantal erkende gespecialiseerde programma's beperken en beter regelen.
Voor zover ik weet, zijn er in ons land geen wachtlijsten voor vruchtbaarheidsbehandelingen.
Het College van geneesheren voor de zorgprogramma's `reproductieve geneeskunde' werd opgericht om de kwaliteit van de praktijken in de zorgprogramma's reproductieve geneeskunde A en B te beoordelen. Er is een jaarrapport over de activiteiten van de centra beschikbaar. De organisatie van een kwalitatieve benchmarking van de praktijken in de verschillende zorgprogramma's maakt deel uit van de opdrachten van het College. Het zou inderdaad nuttig zijn het College nog explicieter de opdracht te geven de praktijken van de centra inzake behandelingsindicatie te vergelijken, met name in het kader van de recente aanbevelingen van de Hoge Gezondheidsraad.
Mevrouw Marleen Temmerman (sp.a). - Bent u van plan om het College die opdracht te geven?
Mevrouw Laurette Onkelinx, vice-eersteminister en minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid, belast met Maatschappelijke Integratie. - Het College heeft die opdracht al, maar ik zal het per brief nog eens op die taak wijzen.