4-115 | 4-115 |
De heer Karim Van Overmeire (VB). - De Belgische regering raakt langzaam verstrikt in de absurditeiten van haar asielbeleid. Eerst keurt de regering asiel- en regularisatiemaatregelen goed die een regelrechte invitation à la danse zijn. Wanneer die dan een aanzuigeffect hebben, zoals te verwachten was en voorspeld werd, moet de premier zelf naar Servië en Macedonië reizen om daar een ontradingscampagne te voeren en uit te leggen dat wij wel de hotelkosten voor asielzoekers betalen, maar toch niet het land van melk en honing zijn. Intussen moet Fedasil, en dus de belastingbetaler, ook nog eens dwangsommen betalen aan asielzoekers die geen onderdak aangeboden krijgen. Inmiddels gaat het al om meer dan 200 000 euro.
In dit falende Belgische asielbeleid vormt het initiatief om in Macedonië en Servië een ontradingscampagne te voeren, een lichtpuntje, maar ik vrees dat het een snel verdampende druppel op een hete plaat zal zijn. Het is immers te beperkt en te kortstondig en kan slechts werken als het wordt omgezet in een permanente ontradingscampagne, niet alleen in beide vermelde landen, maar in alle landen waaruit grote contingenten asielmisbruikers komen.
Macedonië is een kandidaat-lidstaat van de EU en ook Servië heeft het lidmaatschap aangevraagd. Ik zou het probleem willen opentrekken naar Slowakije, Roemenië en Tsjechië. Dat zijn drie EU-landen, maar toch vangt België asielzoekers uit die landen op. Begin 2009 verbleven volgens cijfers van de regering zelfs nog ongeveer 900 Tsjechische, Slowaakse en Roemeense onderdanen in Belgische opvangcentra. De heer Yves Buysse en mevrouw Nele Jansegers hebben daar eerder al vragen over gesteld.
Het druist toch tegen elke logica in dat wij asiel verlenen aan staatsburgers uit EU-landen. Als die landen tot de EU werden toegelaten, dan worden de mensenrechten en de burgerlijke vrijheden daar gerespecteerd. Anders had men hen niet mogen toelaten.
Het Verdrag van Amsterdam stelde in 1997 trouwens al dat EU-onderdanen uitgesloten worden van asiel in een ander EU-land, maar België vroeg en kreeg een uitzondering op die regel. De premier werd hierover al herhaaldelijk ondervraagd, maar gaf tot op heden nog geen antwoord.
Krijgt de ontradingscampagne in Servië en Macedonië een meer permanent karakter? Zo ja, hoe wordt dit concreet uitgewerkt? In de pers lezen we dat de premier een praatje zal maken met de burgemeesters van enkele steden en gemeenten, maar ik had graag geweten in welke mate de plaatselijke overheid meewerkt.
Wordt die ontradingscampagne, die haar effect blijkbaar niet mist, uitgebreid tot andere landen? Zo ja, tot welke landen?
Hoeveel inwoners uit Servië en Macedonië hebben hier recentelijk asiel aangevraagd? In vergelijking met dezelfde maanden van vorig jaar zou hun aantal twintigmaal zijn toegenomen. Hoeveel daarvan zijn intussen al gerepatrieerd? In dit verband verwijs ik naar het verhaal van een autocar die eerst 50, maar later slechts 41 asielzoekers zou terugbrengen.
Zal België eindelijk de bepalingen van het Verdrag van Amsterdam toepassen en geen asiel meer verlenen aan burgers uit EU-landen?
De heer Yves Leterme, eerste minister, belast met de Coördinatie van het Migratie- en asielbeleid. - Om te beginnen, wil ik nog even situeren waar het huidige probleem met de plotse instroom van mensen uit Servië en Macedonië vandaan komt. Op 19 december besliste Europa tot de zogenaamde `visaliberalisering' voor Servië en Macedonië. Dat gebeurt op basis van technische elementen. Men stelt namelijk vast dat beide landen technisch klaar zijn om de stromen landgenoten die zich naar andere landen verplaatsen, te volgen en de controle van hun identiteit correct en met resultaat uit te voeren. Dat betekent dus dat Serviërs en Macedoniërs niet langer visumplichtig zijn. Toen hun grondgebied deel uitmaakte van de Joegoslavische Republiek waren zij trouwens ook vrijgesteld van visa. Daardoor kunnen ze met een paspoort legaal de Schengenzone binnenkomen voor een verblijf van maximaal drie maanden.
Als een rechtstreeks gevolg van die visaliberalisering heb ik de voorbije weken samen met anderen een significante stijging kunnen vaststellen van het aantal asielaanvragen van personen uit die twee landen, meer bepaald vanuit streken zoals Kumanovo en Lipkovo. In zeer korte tijd kregen we 500 asielaanvragen uit Macedonië en ongeveer 450 asielaanvragen uit Servië. Dat is een bijzonder hoog aantal.
Ik heb onmiddellijk de opdracht gegeven na te gaan wat er aan de hand was. Het bleek dat die mensen met verkeerde informatie werden gelokt. Intussen is in de media ook voldoende verslag uitgebracht over de laakbare praktijken van reisorganisaties die mensen lokken met valse geruchten en zo op hun kap winst maken. Eenmaal in België, moeten hun slachtoffers vaststellen dat hun hoop geen werkelijkheid wordt.
Het is voor iedereen, zowel voor ons land als voor de betrokkenen, van groot belang dat zulke fenomenen snel de kop wordt ingedrukt. België kan en wil een dergelijke instroom niet aanvaarden en de betrokkenen ter plaatse hebben recht op correcte informatie. Vandaar dat de regering snel en krachtdadig maatregelen heeft getroffen. Staatssecretaris Wathelet zorgt dat de asielaanvragen van de betrokkenen prioritair en binnen een erg korte termijn worden behandeld. Van de nieuw binnengekomen asielaanvragen van Macedoniërs is er tot nog toe één als politiek vluchteling erkend. De andere aanvragen worden afgewezen.
Daarnaast heb ik Europees Commissaris Malmström over de problematiek aangeschreven en vorige vrijdag overleg gehad met mijn Servische collega Cvetković. Zoals gezegd, heb ik intussen een reeds gepland bezoek aangegrepen om met collega Gruevski van Macedonië het dossier te bekijken. Staatssecretaris Wathelet is dan doorgereisd naar de betrokken streek om er zeer duidelijk de boodschap te brengen dat de informatie die er wordt verspreid, fout is en dat het geen enkele zin heeft in België politiek asiel aan te vragen op basis van economische motieven. België erkent uitsluitend vluchtelingen die voldoen aan de criteria van de conventie van Genève.
Ik benadruk dat alle autoriteiten, zowel in Belgrado en Skopje, als in de betrokken regio's, zich zeer coöperatief opstellen. Ter plaatse werden al heel wat preventieve acties gevoerd en ook aan de heropname van teruggestuurden wordt alle medewerking gegeven.
De Dienst Vreemdelingenzaken organiseert nu de vrijwillige repatriëring van mensen die van hun asielaanvraag afzien. Gisteren werden met een eerste bus 44 mensen teruggebracht. Ze hadden ingezien dat ze om verkeerde redenen naar hier waren gekomen.
Ontradingscampagnes worden opgestart wanneer er behoefte aan is. Zo werden er recentelijk nog georganiseerd in India, de DRC en Kameroen, altijd met het akkoord van de plaatselijke overheden. Ik blijf dergelijke zaken trouwens volgen en indien er fenomenen opduiken zoals in het geval van Macedonië en Servië ben ik van plan zelf actie te ondernemen, in overleg met de collega's in de regering.
Op de vraag over asielaanvragen van EU-onderdanen, onderdanen van Roemenië, Bulgarije, Slowakije en Tsjechië kan ik u meedelen dat België iedere asielaanvraag individueel behandelt, ongeacht de herkomst van de asielaanvrager. Er is voorzien in een versnelde procedure voor asielaanvragen voor EU-onderdanen en onderdanen van kandidaat-lidstaten.
De heer Karim Van Overmeire (VB). - Er schuilt toch wel een ongelofelijke tegenstrijdigheid in het feit dat we nog altijd asielaanvragen uit EU-landen individueel onderzoeken en tot de vaststelling komen dat ze gerechtvaardigd zijn. Hoe kan men nu massaal asielaanvragen uit EU-landen onderzoeken en tot de vaststelling komen dat er een reden is om die mensen politiek asiel te verlenen?
De premier licht Macedonië en Servië eruit, maar het asielprobleem is veel groter. Het georganiseerde asieltoerisme wordt niet alleen vanuit Macedonië en Servië georganiseerd. Ik verneem dat er ook ontradingscampagnes zijn in India, de DRC en Kameroen.
We moeten op deze weg verder gaan en er nog meer landen bij betrekken. Het klopt uiteraard niet dat mensen tot de vaststelling komen dat de beloften niet stroken met de werkelijkheid. De hotels zijn werkelijkheid, de vijfhonderd euro dwangsom is werkelijkheid, de regularisatiegolven zijn werkelijkheid. Zolang dit asielbeleid in België gevoerd wordt - of liever het gebrek aan beleid voortduurt -, zal aan het asieltoerisme geen einde komen.