4-112 | 4-112 |
M. le président. - M. Carl Devlies, secrétaire d'État à la Coordination de la lutte contre la fraude et secrétaire d'État, adjoint au ministre de la Justice, répondra.
De heer Louis Ide (Onafhankelijke). - Op 10 november 2009 verscheen er in Artsenkrant een artikel met als titel Het einde van de pax medica in Antwerpen. Het artikel handelde over een huisarts die voor de politierechtbank moest verschijnen wegens een snelheidsovertreding toen hij zich naar een patiënt haastte. Vroeger kon dit met een gemotiveerd schrijven geseponeerd worden, aangezien men begreep dat dit soms noodzakelijk was bij dringende medische hulpverlening. Vandaag de dag is dit blijkbaar niet meer mogelijk, wat voor wrevel zorgt bij sommige huisartsen.
Tegelijk weet ik uit de praktijk dat een berg papieren dient te worden ingevuld voor 100-diensten en MUG-diensten die geflitst worden wegens te hoge snelheid, zelfs al staat het zwaailicht op. Het gaat zo ver dat de verpleger van de spoed tot in het absurde alles op de minuut moet timen. Daarom draagt die zorgverstrekker ook een polshorloge, iets wat totaal uit den boze is in een ziekenhuissetting vanuit het oogpunt van de ziekenhuishygiëne en de strijd tegen MRSA.
Ik pleit hier niet voor straffeloosheid, niet voor de huisarts en niet voor de spoedarts. Ik pleit voor een humaan en redelijk beleid, een minder bureaucratisch beleid. Want de bergen papier die de spoeddienst moet verwerken, moeten ook door het gerecht worden verwerkt. Steeds meer huisartsen tekenen verzet aan tegen hun boetes. Ze willen, zoals beloofd, naar een aanvaard aangepast parkeerbeleid. En ook dat verzet leidt tot overbodig werk in de rechtbanken. Dat alles terwijl Brussel in brand staat! Wat zijn eigenlijk de prioriteiten?
Als een huisarts in zijn eigen personenwagen kan bewijzen dat hij zich verplaatste naar een medisch noodgeval, waarom wordt dit dan niet in rekening gebracht? Waarom deed men dat vroeger wel en nu niet meer? Wat is de mening van de minister in dit dossier? Is de minister van plan om dit hiaat in de wet aan te vullen? Vindt de minister het rechtvaardig dat een huisarts of een andere zorgverlener die fout parkeerde omdat hij medische zorg aan het verlenen was, beboet worden? Kan de minister geen richtlijn schrijven voor de parketten?
Als een MUG-wagen, een ambulance met zwaailicht - een prioritair voertuig waarvan er onlangs een in een andere hoedanigheid op de wegen werd gespot tijdens het smogalarm - geflitst wordt, wat voor zin heeft de paperasserij dan nog? Kan er geen circulaire volgen voor het parket om gewoon te seponeren? Dat is toch een win-winsituatie?
De heer Carl Devlies, staatssecretaris voor de Coördinatie van de Fraudebestrijding en staatssecretaris, toegevoegd aan de minister van Justitie. - Dit is het antwoord van minister De Clerck.
Ofschoon de bedoeling van de beoefenaars van medische en paramedische beroepen om hun voertuig voor de duur van hun bezoek te parkeren in de nabijheid van de woonplaats van hun patiënt weliswaar te begrijpen is, kan er geen sprake van zijn hun daartoe de toestemming te geven op plaatsen waar zulks het verkeer belemmert of een gevaar vormt voor de weggebruikers, wat waarschijnlijk het geval was in het voorbeeld dat het parlementslid aanhaalt.
Overigens heeft het College van procureurs- generaal zich reeds in die zin uitgesproken en adviezen verstrekt ter gelegenheid van vragen daarover, inzonderheid door de staatssecretaris voor Mobiliteit en recentelijk nog bij een vergadering van de Commissie voor de Infrastructuur, het Verkeer en de Overheidsbedrijven van de Kamer van volksvertegenwoordigers over het voorstel van wet nr. 487 van 30 november 2007 van de heer Bacquelaine c.s.
Bijgevolg kunnen parkeerfaciliteiten enkel worden toegekend voor zones of plaatsen die daartoe zijn voorbehouden en gedepenaliseerd zijn overeenkomstig artikel 29, §2, van de gecoördineerde wetten betreffende de politie over het wegverkeer. Deze bepaling, gewijzigd bij de wet van 20 maart 2007, biedt in verband met deze problematiek een passend en coherent wetgevend kader door de steden en gemeenten in staat te stellen parkeerkaarten uit te reiken die de houder toelaten te parkeren op voorbehouden plaatsen - artikel 2.51 van koninklijk besluit van 1 december 1975 houdende algemeen reglement op de politie van het wegverkeer, aangevuld door artikel 1 van het koninklijk besluit van 9 januari 2007.
Overigens wordt in het verslag aan de Koning betreffende voornoemd koninklijk besluit van 9 januari 2007 verwezen naar het feit dat het aan Hem ter ondertekening voorgelegde ontwerp van koninklijk besluit de steden en gemeenten de mogelijkheid moet geven om dergelijke parkeerkaarten uit te reiken aan doelgroepen zoals huisartsen of thuisverplegers.
In dat kader is het aan de bevoegde minister om de nodige initiatieven te nemen om de steden en gemeenten ertoe aan te zetten deze regelgeving te hanteren ten gunste van deze groepen.
Voor prioritaire voertuigen zoals ziekenwagens bepaalt circulaire 16/2006 van het College van 6 september 2006 het vaststellings- en vervolgingsbeleid voor misdrijven, overschrijding van de maximaal toelaten snelheid en het voorbijrijden van een rood licht. Wanneer bij overschrijding van de maximumsnelheid uit de foto blijkt dat gebruik gemaakt is van de blauwe knipperlichten, die verplicht zijn voor dringende opdrachten, seponeert de procureur des Konings het proces-verbaal, tenzij wanneer hij een onregelmatigheid vaststelt.
De heer Louis Ide (Onafhankelijke). - Ik pleit niet voor straffeloosheid en vind evenmin dat een aangepast parkeerbeleid de andere weggebruikers in gevaar mag brengen. Ik vraag me af waarom de minister de gemeenten geen circulaire kan sturen waarin hij bepaalt dat geen gevolg gegeven wordt aan overtredingen van zorgverstrekkers die hun activiteit uitoefenen. Daarnaast pleit ik voor een vereenvoudiging van de procedure voor prioritaire voertuigen.
De heer Carl Devlies, staatssecretaris voor de Coördinatie van de Fraudebestrijding en staatssecretaris, toegevoegd aan de minister van Justitie. - Steden en gemeenten kunnen een eigen beleid ontwikkelen.
De heer Louis Ide (Onafhankelijke). - Het probleem is dat huisartsen niet aan één gemeente gebonden zijn.