(N.): Vraag gesteld in het Nederlands - (Fr.): Vraag gesteld in het Frans
Op 20 januari 2006 stelde ik u onder nr. 3-4170 (Vragen en Antwoorden nr. 3-61, blz. 5580) de volgende vraag betreffende het in rand vermelde onderwerp : « Uit een onderzoek dat in Groot-Brittannië werd gevoerd, bleek dat één op de drie Britten vindt dat een vrouw gedeeltelijk of volledig verantwoordelijk is voor haar verkrachting wanneer ze flirt of dronken is. Één vijfde van de Britse respondenten vindt dat een vrouw medeverantwoordelijk is wanneer ze verschillende partners heeft. Meer vrouwen dan mannen vinden dat een vrouw volledig verantwoordelijk is voor een verkrachting wanneer ze dronken is.
Dit heeft belangrijke implicaties voor de gerechtsdeskundigen en de gezondheidswerkers en de wijze waarop de omgeving van het slachtoffer het best wordt geïnformeerd van de feiten. Tevens moet er worden gewerkt aan de maatschappelijke houding ten opzichte van slachtoffers van verkrachting.
Verder bleek ook uit het onderzoek dat de bevolking niet op de hoogte bleek te zijn van het effectieve aantal verkrachtingen. Uit hetzelfde onderzoek zou eveneens blijken dat er in Groot-Brittannië niet snel genoeg wordt gezocht naar gerechtelijk bewijsmateriaal. Nochtans bestaan er speciale kits voor gevallen van verkrachting, waarmee op de plaats van de misdaad stalen kunnen worden genomen. Verder zou uit het Britse onderzoek blijken dat slechts 15 % van alle verkrachtingen wordt aangegeven bij de politie.
Graag kreeg ik een antwoord op de volgende vragen :
1. Hoeveel gevallen van verkrachting werden er de laatste drie jaren aangegeven bij de politie en kan de geachte vice-eersteminister de evolutie van het aantal aangiften toelichten ?
2. Uit het Britse onderzoek blijkt dat slechts 15 % van alle verkrachtingen worden aangegeven in Groot-Brittannië. Kan ze aangeven hoeveel dit percentage in België bedraagt ?
3. In hoeverre bestaan er richtlijnen inzake het onmiddellijk opsporen van gerechtelijk bewijsmateriaal ingeval van een aangifte van verkrachting en kunnen die worden toegelicht ?
4. Beschikt elke politiezone over gespecialiseerde onderzoekers en een standaardkit waarmee er op de plaatsen van de misdaad stalen kunnen worden genomen ingeval van een aangifte van verkrachting ? Zo neen, waarom niet en gaat hier werk van maken ?
5. Hoeveel aangiften inzake verkrachting werden respectievelijk voor de jaren 2003, 2004 en 2005 geseponeerd en welke waren de voornaamste redenen voor het sepot ?
6. Hoeveel bedraagt het percentage seponeringen op het totaal aantal aangiftes voor verkrachting ? Hoeveel aangiften voor verkrachting hebben daadwerkelijk tot een veroordeling geleid en dit voor de laatste drie jaren ? »
Tot op heden mocht ik dienaangaande nog geen antwoord ontvangen. Derhalve ben ik zo vrij deze vraag opnieuw aan u voor te leggen. Mag ik aandringen op een spoedige mededeling van uw standpunt ?