(N.): Vraag gesteld in het Nederlands - (Fr.): Vraag gesteld in het Frans
De programmawet van 30 december 2001 schept in artikel 154 (waarbij artikel 125 van de wet van 21 maart 1991 betreffende de hervorming van sommige economische overheidsbedrijven wordt hersteld) een wettelijke basis om maatregelen op te leggen aan operatoren en andere verstrekkers van telecommunicatiediensten om de bereikbaarheid van de nooddiensten te verzekeren.
Een ontwerp van koninklijk besluit zou voorzien in een verplichte toegang tot nooddiensten en in een identificatie om de oproeper te kunnen lokaliseren. Het gaat om 100 — centrales, politiediensten, tele-onthaal, enz.
Er werd mij een geval gesignaleerd van een bejaarde alleenstaande dame die overleed met haar telealarmsysteem in de hand dat evenwel niet kon worden ingeschakeld omdat de telefoonlijn was afgesneden vanwege een laattijdige betaling.
Die diensten vallen blijkbaar niet onder het begrip « nooddienst » zoals gedefinieerd in het ontwerp van koninklijk besluit van de minister tot vaststelling van de nooddiensten waartoe operatoren en andere dienstverstrekkers van communicatiediensten toegang verlenen en waaraan operatoren en andere verstrekkers van telecommunicatiediensten de identificatie van de oproepende lijn leveren voor noodoproepen. Nochtans kan het gebruik van zo'n persoonlijk alarmsysteem van levensbelang zijn.
Graag kreeg ik een antwoord op de volgende vragen :
1. Kunnen de nooddiensten volgens het ontwerp van koninklijk besluit worden opgeroepen ook als de telefoonlijn niet operationeel is ?
2. Is het niet mogelijk om de provider te verplichten tot een minimale dienstverlening voor gebruikers van persoonlijke telealarmsystemen, zodat de bovenvermelde schrijnende gevallen zich niet meer kunnen voordoen ?