(N.): Vraag gesteld in 't Nederlands - (Fr.): Vraag gesteld in 't Frans
1. Volgens artikel 219 van het WIB 1992 wordt er een afzonderlijke aanslag gevestigd op een aantal kosten. Gesteld dat een vennootschap aan het eind van het boekjaar verlies lijdt en de fiscus dat verlies terecht verwerpt, leidt dat dan niet tot dubbele belasting ? Het is immers zo dat de kosten waarop de afzonderlijke aanslag wordt gevestigd, na het verwerpen van het verlies geen positieve inbreng meer vormen voor het jaar zelf of voor een volgend jaar (via de overdracht van verliezen). Dat leidt rechtstreeks tot een verhoging van de belastinggrondslag.
2. Evenzo gebeurt het dat een aantal diensten nog steeds de positieve verworpen uitgaven en eventueel de dividenden belast nadat zij eerst de boekhouding van een vennootschap hebben verworpen op niet-betwistbare gronden. De schommeling van de reserves komt op nul omdat er geen sluitende boekhouding is en de verworpen uitgaven, eventueel de dividenden die krachtens artikel 74 van het koninklijk besluit/WIB 1992 geen bestanddeel van de belastinggrondslag vormen, worden belast als positieve bestanddelen. Daarbij gaat men uit van de jurisprudentie dat de fiscus alle informatie uit een boekhouding kan gebruiken, ook wanneer die boekhouding niet sluitend wordt bevonden.
Kunt u mij meedelen of deze handelwijze juridisch klopt ? Zo ja, is er dan geen sprake van overlapping zoals in punt 1 ?
Antwoord : Rekening houdend met de opstelling van de door het geachte lid gestelde vraag, is het mij moeilijk hem een precies antwoord te verstrekken.
Hierbij kan ik hem evenwel meedelen dat de in de vraag bedoelde taxatiemethoden mij juist lijken, voor zover inzonderheid de bepalingen van artikel 340 van het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 (WIB 1992) werden nageleefd.
De in zijn eerste vraag aangehaalde taxatie heeft geen enkele dubbele belasting tot gevolg, voor zover de bepalingen van artikel 219, WIB 1992 werden toegepast op kosten die niet werden verantwoord overeenkomstig artikel 57, WIB 1992.